God wandelde door zijn tuin, keek om zich heen en dacht: ‘God wat ligt het er allemaal mooi bij, of eigenlijk: wat hangt het er allemaal mooi bij! Dat had ie goed gedaan, al dacht hij het zelf.’ Tevreden schoffelde hij een beetje rond, veegde wat gedoofde sterren op een hoop en schoof ze in een zwart gat. Hij harkte de melkweg aan en ineens viel zijn oog op een groep kleine bollen waar hij al een tijdje niet meer naar had omgekeken. Wat bloeiden ze prachtig! Die rode, namen wist hij nooit precies, wat was die mooi opgekomen. En die met die ring eromheen, goed gelukt. Toen zag hij de blauwe bol hangen.... Ongelooflijk! Wat een kleur! Hij nam de blauwe bol voorzichtig in zijn handen. Het was bijna of deze licht gaf! Hij boog zich voorover om die kleine blauwe eens goed te bewonderen...